Imm buldum bir konu evet . . .Daha evvel hiç gitmediğimiz bir şehre gittiğimizde oradaki ilk günümüz muazzam bir özgürlüktür. ( Sene 2006 -Eylül 14 Semra Nevşehir’de ) Hele hele, kimse tarafından tanınmamak müthiş bir keyif. Sokağa çıkmak tek bir tanıdığa rastlamamak ve en önemlisi “hiç kimse olabilmek!”  Ne bir geçmişimiz var, ne sicilimiz. Ne bir ismimiz var ne de suretimiz.Ne annemiz var ne babamız ne ablamız ne ne. Neyse uzatmayalım (: Kısacası , görünmez insan gibi işte. Öylesine geçici bir keyiftir ki, bu tadı doya doya çıkarmalı! Çok değil, iki gün sonra kapıcı, gazeteci, komşu filanca falanca derken birilerini tanımaya başlarsınız. Aslında bilinmemektir özgürlük! O yüzden insanlar birbirleri hakkında mümkün olduğunca çok şey bilmeye can atarlar. Sizin hakkınızda ne kadar çok şey bilirlerse o kadar kısıtlanmıştır özgürlüğünüz. . . .;)

“hiç birşey ummuyorum,
hiç birşeyden korkmuyorum
BEN ÖZGÜRÜMMM” (: Sadece özgürüm . . . “